Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι...

...κάτι άλλο απ' αυτό που ήταν στον προηγούμενο...
Όλα έχουν επόμενους τόνους...η ώρες, η καρδιά, οι εποχές...όλα!
Και ιδού η προσδοκία, που θεριεύει στη μήτρα κάποιας ωραιοπαθούς ματαιόδοξης μικρής και μετά μιαίνει το κόσμο μαζί με τα λοιπά υποπροϊόντα ατυχούς αποβολής.
Οδηγέ σταμάτα! Σ΄αυτόν το τόνο κατεβαίνω...

Η μαγική συνταγή της τούρτας - μπισκότο

Ο Γιώργος, δυο μέρες μετά από το πρωινό εκείνο που η Ηλέκτρα του ανακοίνωσε με σοβαρό ύφος ενήλικα ότι η σχέση τους δε μπορούσε να συνεχιστεί άλλο, σηκώθηκε απ' το κρεβάτι του με το κεφάλι βαρύ από τα βασανιστικά όνειρα της απουσίας. Αισθανόταν μια περίεργη πίεση στο στήθος, την οποία και απέδωσε στον παλαιστή σούμο που το βράδυ είχε κατσικωθεί ξάπλα επάνω του και δεν τον άφηνε να πάρει αέρα, μέχρι που ξύπνησε με κραυγές.
Κάθισε σε μια καρέκλα αποκαμωμένος, άναψε ένα τσιγάρο και το απόλαυσε κοιτάζοντας το υπερπέραν, χωρίς να σκέφτεται κάτι συγκεκριμένο Είχε ακούσει κάποτε από έναν κολλητό του για ένα καλό μαγαζί με γλυκά στην άλλη πλευρά της πόλης και καθότι φετιχιστής ήθελε πάντα να συνοδεύει τη πρόταση ανακωχής του με κατιτίς απτό. Σηκώθηκε, έβαλε με αργές κινήσεις το αγαπημένο της μακό και τράβηξε κατά ΄κει.
Η βαριά διπλοαμπαρωμένη πόρτα του καταστήματος με την λεζάντα από κίτρινο νέον "ζαχαροπλαστείο των θαυμάτων" άνοιξε διάπλατα στο άκουσμα των μαγικών λέξεων, κάτι σαν...
Βοήθησε την ζάχαρη
και σοκολάτα μαύρη
το δρόμο πίσω να διαβεί
και τη καρδιά μου να ΄βρει...
Η κυρούλα που καθόταν πίσω απ΄τον πάγκο με τα πολύχρωμα χειροτεχνήματα χαμογέλασε. Ήταν σαν να τον περίμενε και όταν είδε το απελπισμένο του βλέμμα, έγνεψε συγκαταβατικά Ο Γιώργος πήγε να πει κάτι, αλλά αυτή ήδη είχε χαθεί στο πίσω μέρος του μαγαζιού, μέσα στο παρασκευαστήριο
Σε λίγο βγήκε με μια λαχταριστή τούρτα - μπισκότο. "Πάρ΄τη γιε μου", του είπε "δωσ΄τη εκεί που ποθείς και μη πεις κουβέντα". Βγήκε από το ζαχαροπλαστείο με μια ζεστή αύρα να τον περιβάλλει και τράβηξε κατά το σπίτι της Ηλέκτρας.
Σε λίγο στεκόταν χαμογελαστός μπροστά της, προτείνοντας το γλύκισμα. Η Ηλέκτρα έβαλε τη τούρτα στο ψυγείο και κάθισαν στο σαλονάκι. Λόγια πολλά δεν ειπώθηκαν, ο καθένας κράτησε το μετερίζι του και στο τέλος χώρισαν με μια αγκαλιά - αντίο και με το Γιώργο να φεύγει δήθεν αξιοπρεπής και περήφανος μέσα σ' αυτό το περίεργο κλίμα εκεχειρίας του στυλ "δε φταίει κανείς", το άψογο άλλοθι για κάθε "πολιτισμένο χωρισμό".
Πέρασαν χρόνια από τότε, με τις πρώτες μέρες μετά το περιστατικό γεμάτες προσμονή (την έφαγε άραγε τη τούρτα;), ύστερα εκνευρισμό, ύστερα απογοήτευση και μετά τίποτα και δως του να σκέφτεται τη γιαγιά στο ζαχαροπλαστείο που του είχε πει ψέμματα.
Κάποιο απόγευμα του καλοκαιριού, που καθόταν στην πολυθρόνα του, τρίβοντας τα πονεμένα από αρθριτικά γόνατά του, χτύπησε το κουδούνι.
Σηκώθηκε αργά, στηρίχτηκε από τοίχο σε τοίχο και άνοιξε τη πόρτα. Τα υγρά της μάτια καθρέφτιζαν ακόμα την ομορφιά της πλάσης, το πρόσωπο καθαρό, απαλλαγμένο από πάθη, γαληνεμένο απ΄τη σοφία που άφησε ο χρόνος.
"Ξέρεις τη τούρτα - μπισκότο που μου έκανες δώρο νόμισα στην αρχή ότι την εξαφάνισα σε δυο βράδια...Στη πραγματικότητα πάντα ανακάλυπτα στο ψυγείο μου ένα καινούριο κομμάτι να απολαύσω, κάθε φορά που δραπέτευα από τους φαύλους κύκλους των προβλημάτων μου, όσες φορές ξεπέρασα τα εσκαμμένα, κάθε φορά που λησμονούσα να θαυμάσω την ευρωστία του κορμιού μου στο καθρέφτη, κάθε φορά που αμελούσα να χτενίσω τα μαλλιά μου, κάθε φορά που νόμιζα ότι καταλαβαίνω τον άλλο καλύτερα από μένα, κάθε φορά που ερωτευόμουν ερήμην...Και ήταν κάθε καινούρια φορά ακόμα πιο φρέσκια και νόστιμη και άφηνε τη γεύση να ζωγραφίζει στο μυαλό μου την εικόνα σου, άφθαρτη στο πέρασμα των χρόνων. Σε ευχαριστώ για τη συντροφιά!"

...την έπιασε από το χέρι και πήγαν μια βόλτα στο άπειρο...

Η καταστροφική απολυτότητα της τρέλας

...ενώ ο θετός υιός του Κλαύδιου είχε πάρει ήδη τις αποφάσεις του, συνάντησε την προηγούμενη της αποφράδας εκείνης ημέρας έναν γραμματικό της αυλής που του είπε ότι ότι το δηνάριο έχει πάντα δύο όψεις. Ο μικρός αυτοκράτορας έδειξε στην αρχή να προβληματίζεται, αλλά το ίδιο βράδυ μίλησε με τη μητέρα του, η οποία έβαλε τα πράγματα ξανά στη θέση τους, λέγοντάς του ότι η φιλοσοφία είναι για τους γραμματικούς και η εξουσία για τους ηγεμόνες. Ο αυτοκράτωρ κοιμήθηκε ήσυχος, αγκαλιά με το παραλήρημα μεγαλείου του.
Την επόμενη η Ρώμη παραδόθηκε στις φλόγες...

Η κοπέλα στο καροτσάκι και ο παππούς Αϊνστάιν

Πρωί κι εγώ να περιμένω το ραντεβού μου στο παρκάκι απέναντι απ' τον Ευαγγελισμό. Ένα ταξί σταματάει μπροστά μου, η πίσω πόρτα ανοίγει και προβάλλουν στην αρχή δυο βακτηρίες και ύστερα τα πόδια που ψάχνουν δειλά να βρουν πεζοδρόμιο.
Ο ταξιτζής ανοίγει το πορτ μπαγκαζ, βγάζει το διπλωμένο αναπηρικό καροτσάκι, μπαίνει βιαστικός ξανά στο αμάξι και γίνεται καπνός, αφήνοντας πίσω του τον έκπτωτο άγγελο, που στη ματιά του βλέπεις να καθρεφτίζεται ο κόσμος καθαρότερος, πιο όμορφος, μαζί με μια συγχώρεση για τον Δημιουργό του.
Προσπαθώ να τρέξω, να βοηθήσω αλλά τα πόδια μου έχουν καρφωθεί στο έδαφος. Δε ξέρω αν είναι το απαγορευτικό της βλέμμα ή η φωνή που λέει μέσα μου να αφήσω τα πράγματα να εξελιχθούν φυσικά στο δικό της χωροχρόνο.
Έτσι μένω απλά κομπάρσος να την παρακολουθώ, μια αργή χορογραφία με κινήσεις συντονισμένες και επιδέξιες: στήριξη του σώματος στη κολόνα του σηματοδότη, άνοιγμα της καρέκλας, στροφή με τα πόδια να μη πατούν στη γη, κάθισμα στο καροτσάκι, αποσυναρμολόγηση των βακτηριών, πορεία προς το ασανσέρ του μετρό, γύρισμα με πλάτη στο κουμπί, πάτημα του κουμπιού, γύρισμα με πρόσωπο προς την είσοδο του ασανσέρ... είσοδος. Η συνολική απόσταση των δέκα μέτρων διανύθηκε σε χρόνο που δύσκολα μπορούσα να αντιληφθώ.
Κι όλα αυτά με το ίδιο γαλήνιο, γεμάτο συγχώρεση βλέμμα.
Το βράδυ άκουγα στις ειδήσεις για την οικονομική κρίση, έβλεπα ανθρώπους να διαδηλώνουν για τα εργασιακά τους δικαιώματα και τη δυστυχισμένη μοντέλα να κλαίει υστερικά γιατί δε της έκατσε η φωτογράφιση.
Κι εκείνο το πρόσωπο πάντα καρφωμένο στο μυαλό μου να λέει: "Δε φταίτε εσείς που τη θεωρία της σχετικότητας την είδατε μόνο σαν μαθηματική εξίσωση, δε φταίτε εσείς που με τα υγιή σας μέλη παλεύετε αγωνιωδώς να δρασκελίσετε το μίζερο βίο σας σε νοσηρούς ρυθμούς fast forward"
Αργότερα στο κρεβάτι μου πάσχιζα να συμφιλιωθώ με τη συναισθηματική μου αναπηρία...

...όταν τα οράματα κουτουλάνε στα ντουβάρια

Εκείνο το ηλιόλουστο απόγευμα ο επίμονος κηπουρός Γουλιέλμος Αζαλέας πήρε τα σχέδια των κρεμαστών κήπων της Βαβυλώνας υπό μάλης και κίνησε για το κονάκι του βασιλιά Ψειρ.
Στα ανάκτορα τον περίμενε σύσσωμη η γαλαζοαίματη οικογένεια. Έκατσαν στο μεγαλοπρεπές σαλόνι και από τον απέναντι τοίχο το θηριώδες κεφάλι του αγριοσκίουρου που είχε θανατωθεί στο τελευταίο βασιλικό κυνήγι από τα έξυπνα βόλια της χαζής καραμπίνας του Ψειρ τους κοίταζε βαριεστημένο.
Ο Γουλιέλμος άπλωσε τα σχέδια των κήπων στο εβένινο τραπέζι και πήρε να τα εξηγήσει. Στη δεύτερη λέξη ο Ψειρ τον διέκοψε , πήρε τα σχέδια στα χέρια του και άρχισε να τα περιεργάζεται με βλέμμα αδηφάγο.
"Νομίζω..." είπε "ότι οι μολόχες που έχετε βάλει στην κύρια είσοδο δίνουν πολύ χρώμα, πράγμα που δε ταιριάζει στο δωρικό ύφος του ανακτόρου."
Σε αυτό το σημείο επενέβην η αιμοσταγής βαρέων βαρών (στο σώμα) γυναίκα του Ψειρ, βασίλισσα Αναφυλαξία:
-Άρχοντά μου θα έλεγα ότι οι μολόχες στην κεντρική είσοδο είναι μια χαρά, μέγα πρόβλημα είναι το μίνιμαλ του χλοοτάπητα όπισθεν της δυτικής εισόδου
- Σύνελθε γυναίκα! Τι είναι αυτά που λες; Ο χλοοτάπητας δίνει μια αίσθηση άπλας. Δεν χρειάζεται προσθήκες, δεδομένου του ήδη παραφορτωμένου εσωτερικού χώρου...άσε που θέλω να έχω μια άδεια πλευρά στο σπιτάκι μας, μήπως μπορέσω κάποια στιγμή να πειραματιστώ με το καινούριο μας ελικόπτερο.
Η μοναχοκόρη του ζεύγους Αυγούστα πήρε αμπάριζα: "Δε ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά αυτό που δε βλέπω εγώ είναι οι δυο σαρκοφάγοι κάκτοι που είχα ζητήσει για να κάθομαι στη σκιά τους και να απολαμβάνω τη τεκίλα μου.
Η γόνιμη διαφωνία για τη τελική διαμόρφωση του εξαιρετικά περιορισμένου οκτακοσίων στρεμμάτων εξωτερικού χώρου συνεχίστηκε για κάμποση ώρα.
Στο τέλος ο βασιλιάς Ψειρ ρώτησε τον επίμονο κηπουρό: "Εσείς κύριε Αζαλέα τι λέτε;"
Ο Γουλιέλμος δεν είπε λέξη, πήρε τα σχέδια, τα πέταξε στο ενεργειακό τζάκι της δυναστείας και το έβαλε στα πόδια.
Εκείνο το βράδυ ο επίμονος κηπουρός προσπαθούσε μάταια στον ύπνο του να συντονίσει τη κεραία του μυαλού του για να φαντασιωθεί την επόμενη δημιουργία του...
Την άλλη μέρα βγήκε στο λιμάνι, πήρε τη πρώτη υπερηχητική γαλέρα και ταξίδεψε για το "cavo tipota". Στο δρόμο δικαίωσε τους παλιούς νοικοκυραίους που στα στεριώματα του τσαρδιού τους σφάζανε κόκορες αντί για όνειρα...

Πρωταγωνιστές με το Σταύρο Θεοδωράκη

Ας αναπαράγουμε ένα στιγμιότυπο της πρόσφατης συνέντευξης του Σταύρου Θεοδωράκη με την υπουργό περιβάλλοντος κυρία Τίνα Μπιρμπίλη, στη γνωστή εκπομπή του επίσης γνωστού πασοκοκάναλου:

Θεοδωράκης:Είστε ανύπαντρη μητέρα...
Μπιρμπίλη: Και είμαι περήφανη γι' αυτό...
Σχόλιο γράφοντος: Το σύνθημα είναι "κορίτσια για όσες δε κατάλαβαν αν θέλετε να παραμείνετε περήφανες καλύτερα μόνες" (για να έχουν υγεία και τα παιδάκια σας). Μπράβο παιδιά! Ωραία πρότυπα! Δηλαδή μανδάμ η παντρεμένες που είναι και μητέρες είναι πατσαβούρες; (τα προοδευτικά μου πρότυπα μέσα)
Θεοδωράκης: Είστε νευρωτική με τη δουλειά σας...
Μπιρμπίλη: ...και ψυχωτική...
Σχόλιο γράφοντος: Γιούπιιιιι μας κυβερνούν αγχώδεις σχιζοφρενείς!!! (Τα χάπια σας κυρία μου, τα χάπια σας να μη ξεχνάτε...μη μας βάλετε καμιά φωτιά στα λίγα δάση που μας απέμειναν)


Κρίμα ρε Σταύρο και σε είχα και σε υπόληψη

Με βρήκε πάλι η ερημιά που μ' είχε χάσει

Να 'μαστε πάλιιι!!
Που πατάμε;
Πουθενά!!
Ακούει κανείς εκεί έξω;
Τι θες;
Ποιός είναι;
Ένας καθρέφτης που σε κοροιδεύει...
Θα σε σπάσω...
Δικαίωσέ με καλύτερα με λίγη μουσική (έτσι εξάλλου δε κάνεις με όλους;)
Ναι έτσι κάνω με όλους αλλά θα βελτιωθώ
Άστα αυτά τώρα πάρε ξεσκονόπανο και καθάρισέ με...
Ό,τι πεις!
http://rapidshare.com/files/352934215/new.part1.rar
http://rapidshare.com/files/352935284/new.part2.rar