Μαρτυρίες ενός κοινού θνητού

Την είδαμε σωτήρες και ψάχνουμε να τους δικαιολογήσουμε όλους! Και εσύ αδερφέ μου εαυτέ τι θα κάνεις με το δικό σου κομμάτι; Τα έλυσες όλα μου φαίνεται και ασχολείσαι με αηδίες...ασχολήσου δε πειράζει, το Ον είναι σοφό, έχει τη διορατικότητα που δεν έχεις, είναι φιλεύσπλαχνο, ό,τι του ζητάς θα στο δίνει εις τους αιώνας των αιώνων! Θα γίνεις απατεώνας και θα διψάς για ξεφτίλα και θα την έχεις, θα παραληρείς στο μεγαλείο σου και θα σου κάνει ενέσεις με ψευδαισθήσεις μεγαλείου, θα θες δυστυχία και θα στη προσφέρει απλόχερα, μέχρι να εξουθενωθείς ! Κι αν φτάσεις κοντά στα θέλω σου; Ααααα! Όλα κι όλα! Εκεί γίνεσαι αδελφός με το Ον, περνάς στο πάνθεον, εύκολα πράγματα είναι αυτά; Εσύ είσαι θνητός, έχεις πάθη! Κι αν προσπαθήσεις να συμφιλιωθείς με τα πάθη σου; Το τελευταίο που είδα να αποκτά τέτοιου είδους μακρινή συγγένεια με το Ον, τον θαύμασα για το τρίτο του μάτι!

Lamento

Ξέρεις τι;
Ξεχάστηκες στο πρόβλημά σου και δε με κοιτάς πλέον στα μάτια. Η ομορφιά της απλότητας δε σου φτάνει, νομίζεις ότι την έχεις στο τσεπάκι. Θρηνείς για πρόσωπα ανύπαρκτα κι αυτά σε βλέπουν από εκεί που είναι και θρηνούν με την ανοησία σου, αρέσκεσαι να έχεις πληγές που χένουν! Ακούς ανόητε; Χάζεψες στη ψευδαίσθηση της ανεξαρτησίας σου! Δεν είσαι ανεξάρτητος, ποτέ δεν ήσουν και το χειρότερο είναι ότι το πολεμάς. Κάνε διάλειμμα με τη πάρτη σου...αυτό σου φταίει Δε κοιτάς τη ήσυχη δύναμη της θάλασσας, το μυαλό σου κόλλησε, δε μαθαίνεις! Ξόμεινες μετεξαστέος στα θρανία, πίστεψες ότι όλα είναι πόλεμος, πήρες το τουφέκι, πορώθηκες, πολώθηκες. Τα έδωσες όλα στην ιδέα σου, δε διασκορπίζεσαι πλέον. Νομίζεις ότι όλα μπορείς να τα ελέγξεις και ξεχνάς το καπετάνιο που άφησε το καράβι του, χτυπημένο απ' τους αέριδες, να το βγάλει ο καιρός εκεί που ποθεί. Τον ξέχασες το καιρό, ξέχασες πόσο πεπερασμένος είσαι, κοιτάς το μικρόκοσμό σου με μεγεθυντικό φακό, κι ο χρόνος σε ξέχασε κι αυτός. Θα πεθάνεις βλάκα τ' ακούς; Θα πεθάνεις νομίζοντας ότι θα σε σώσει η θρησκεία σου, ο θεός που πιστεύεις. Μύωπα που διυλίζεις το κώνωπα, δυστυχισμένε άνθρωπε, ερωτεύσου, ζήσε, ηρέμησε, μη τρέχεις, κανείς ποτέ δε πρόκειται να σε δικαιώσει γι αυτή σου τη κούρσα, μην έχεις ψευδαισθήσεις!!

Η μέθη της σημειολογίας

-Θέλετε να παίξουμε με τις λέξεις;
-Θα κατανοήσω κάτι;
-Όχι αλλά θα σας μείνει η ικανοποίηση του τζόγου!
-Ποτέ μου δεν υπήρξα χαρτόμουτρο...
-Μη το λέτε! Στις σωστές του δόσεις κάνει καλό!
-Γι αυτό τη τελευταία φορά που βγήκα απ' το καζίνο χαμένος γελούσα;
-Σας παρακαλώ! Μην κοροϊδεύετε!
-Ωραία μοιράστε...
-Αλκοόλ;
-Όχι θα μεθύσω απ΄το παιχνίδι
-Βλέπω μπαίνετε γρήγορα στο νόημα...

Ευτυχείς συγκυρίες

Βρήκα μια μέρα στο δρόμο κάποιον που, σαν και μένα, του άρεσε να βγάζει το πάθος του βόλτα στο δρόμο χωρίς περιλαίμιο.
Σχεδιάσαμε μαζί τη μηχανή του Ζορμπά και μετά είδαμε το δημιούργημά μας να κατρακυλάει στο κενό. Ήτανε κάτι σαν πυροτέχνημα που του βάζεις φωτιά και απολαμβάνεις τη τρελή του πορεία στους χάρτες των αστρονόμων.
Μετά τραβήξαμε αγκαλιά στο μονοπάτι του παραδείσου με την ιλαρότητα του δημιουργού που εντυπωσιάζεται από το έργο του.
Κανείς δε μας ζήτησε διαβατήριο για να μπούμε...

Οι ζωές των άλλων

Οι ζωές των πολλών εξελίσσονται στο προσκήνιο...σενάρια, ρόλοι, ίντριγκες και αντιπαραθέσεις δίνουν και παίρνουν, με απότερο σκοπό την ηθική δικαίωση του ηθοποιού (έρχεται άραγε ποτέ;). Οι κουίντες γεμάτες επίδοξους θεατρίνους που διψούν για καταξίωση.
Είναι όμως και οι άλλοι, που η μοίρα όρισε να κάθονται στη πλατεία του μικρού αυτού θεάτρου, το φιλοθεάμον κοινό, οι εραστές της ζωής. Αυτοί παρατηρούν, βιώνουν τα συναισθήματα, ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο, χωρίς να έχουν το άγχος του πρωταγωνιστή και τα καταγράφουν στο χαρτί, στο καναβάτσο, στο πεντάγραμμο ή στο μυαλό τους. Είναι αυτοί που δίνουν νόημα σε τούτη τη παράσταση με το χειροκρότημα ή την αποδοκιμασία τους και φεύγοντας έχουν αφήσει το στίγμα τους, ζώντας στα γεμάτα την ιδιόμορφη αυτή ασκητική του θεατρόφιλου που παραμένει στο σκοτάδι της πλατείας.
Είμαι κι εγώ που, νεογέννητος ακόμα, φωνάζω στο προθάλαμο μήπως βρέθει κάποιος να μου δείξει που να πάω...

Η ουσιώδης διαφορά των φύλων...

Στο γνωστό τηλεπαιχνίδι της ζούγκλας "ραντεβού στα τυφλά" ο Ταρζάν κάθεται απέναντι από τρεις αιθέριες υπάρξεις και καλείται να διαλέξει. Ο ρωμαλέος ήρωας έχει πληροφορηθεί στα κρυφά από τον σκηνοθέτη, λίγο πριν αρχίσει η αναμετάδοση, ότι μια απ΄τις τρεις είναι όντως τσιμπημένη μαζί του, χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες. Η Τζέην εκείνη την ημέρα έχει ντυθεί στη πένα και προσπαθεί να τα δώσει όλα προκειμένου να την επιλέξει ο αγαπημένος της. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής το παιχνίδι διακόπτεται, καθότι η Τζέην από την αγωνία ζητά να κάνει την ανάγκη της. Την ώρα της κρίσης, και ενώ ο Ταρζάν διαισθάνεται την αποτυχία του, διαλέγει για το ταξίδι τη διπλανή της Τζέην, σκεπτόμενος ότι οι γυναίκες δε πάνε ποτέ τουαλέτα. Η Τζέην απογοητεύεται προς στιγμήν, αλλά το βάζει πείσμα και μετά από τρία τηλεπαιχνίδια, ούσα στη θέση πλέον του Ταρζάν, μεταξύ των τριών φερέλπιδων νεαρών και χωρίς τη βοήθεια του κοινού, επιλέγει αλάθητα και με χαρακτηριστική ευκολία τον άνδρα που τη γουστάρει . Το φιλοθεάμον κοινό τη δικαιώνει με ζητωκραυγές. Το μέλλον των ζευγαριών είναι αντικείμενο άλλης ιστορίας. Τελικό αποτέλεσμα: Ταρζάν - Τζέην 0-1...

Το αντίτιμο της μισαλλοδοξίας

Γεννήθηκε ερμαφρόδιτος ως είθισται...
Η μάνα του την ώρα που τον βύζαινε του τραγουδούσε ψιθυριστά: "παιδί μου εσύ ΕΙΣΑΙ...".
Μπήκε γρήγορα, μέσα σε κλίμα πλανεύτρας θαλπωρής, στον ντορό όσων "ΕΙΝΑΙ" και ξέχασε τον άλλο του λοβό. Περιεργαζόταν περιπαιχτικά όποιον "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ" και του εξηγούσε εμπαθώς πως έχουν τα πράγματα.
Μια μέρα είδε στη πλατεία το θυμωμένο ασκέρι να δείχνει κάποιον που "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ" και να φωνάζει: "Άρον άρον σταύρωσον αυτόν". Αργότερα την ίδια μέρα, συνάντησε τον αδερφό του στο σπίτι, που με δάκρυα στα μάτια, του πέταξε τριάντα αργύρια και έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο ναρκωμένος του λοβός, σε μια αναλαμπή, πρόβαλλε εικόνες απ' τη ζωή που δεν αντιλήφθηκε ποτέ.
Τα χρόνια που του απέμειναν τα πέρασε σιωπηλός, θητεύοντας στο κρυφό σχολειό του "ΠΕΡΙΠΟΥ"...