Καλημέρα!

Είμαι ακόμα ζωντανός! Τους τη χαρίζω, μου τη χαρίζουν, ισορροπώ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας όπως πάντα...εκτίθεμαι ακόμα, αυτό έχει σημασία! Περνώ μυστήρια, πλημμυρίζω από αχ (και βαχ), αυτοσαρκάζομαι, ζω! Μη πάτε αύριο στη δουλειά ψυχή τε και σώματι, αφήστε μια έννοια σας απ΄έξω, καβάτζα, να ασχοληθεί με ό,τι της κατέβει!
Μακάρι να την έχω πάντα αυτή τη πολυτέλεια, έχει το χρώμα της...καλή ακρόαση!

(ΥΓ...άτιμη άνοιξη με τις συναισθηματικές σου αλλεργίες!!)
http://rapidshare.com/files/372414998/trag.part1.rar
http://rapidshare.com/files/372414999/trag.part2.rar

Εξαιρέσεις

Ήταν μόλις 15 Μαΐων, αλλά είχε το χάρισμα! Τα χέρια του χόρευαν στον αχανή βραχίονα του κοντραμπάσου και είχε ήδη κερδίσει την αύρα αυτή των ξωτικών, που περνούν θυελλωδώς από τούτη τη ζωή, για να μας θυμίζουν ότι, όταν κάποιος θέλει να απλώσει χαλί τη ψυχούλα του για να τη θαυμάσουν οι άλλοι, γίνεται αυτόφωτος!
Ξεχάστηκα στα αυτοσχέδια μονοπάτια της μουσικής των νέγρων, θυμήθηκα τα δικά μου. Ήταν και η βδομάδα των παθών, είχα κι εγώ το δικό μου πάθος που με ταλάνιζε, ποιος ξέρει; Ξεχωριστή βραδιά, με ένα φεγγάρι βάσανο να μου θυμίζει να τη κάνω με τη πρώτη ευκαιρία και να παίρνω τους δρόμους!
Κατέβηκα πεζός μετά στο σπίτι, με το μυαλό καρφωμένο στους λίγους αυτούς πιτσιρικάδες που, περνώντας τη δική τους ξεχωριστή ήσυχη εφηβεία, αντιστέκονται ακόμα στους βιαστικούς καιρούς!

Πάμε ξανά

Καθόμουν στο διπλανό παρκάκι και σκεφτόμουν γλυκά για αγαπημένα πρόσωπα. Ανθρώπους που τους θύμωσα και μετά απλά μπήκα εμβόλιμος για λίγο στους διαδρόμους του μυαλού τους και τους ερωτεύητκα ξανά απ΄την αρχή...τόσο απλά! Με βοηθά η μουσική, με βοηθά η ησυχία, με βοηθούν οι ποιητές, με βοηθά η κυκλοθυμία της εναλλαγής της μέρας με τη νύχτα. Στρογγυλεύονται όλα παιδί μου με το καιρό και σου μένει μια γλύκα στη γεύση, η πεμπτουσία ίσως της επικοινωνίας, το να σώνεται η ανάσα σου σε μια αγκαλιά, σε μια ματιά, το να ξεχνάς την ύπαρξή σου στη γκριμάτσα του άλλου, γιατί έτσι...
-Και μετά;
-Μετά; Τι θα πει μετά;
-Μα εσύ είσαι εσύ!
-Μη με ενοχλείς! Ανατέλλω!

Μαρτυρίες ενός κοινού θνητού

Την είδαμε σωτήρες και ψάχνουμε να τους δικαιολογήσουμε όλους! Και εσύ αδερφέ μου εαυτέ τι θα κάνεις με το δικό σου κομμάτι; Τα έλυσες όλα μου φαίνεται και ασχολείσαι με αηδίες...ασχολήσου δε πειράζει, το Ον είναι σοφό, έχει τη διορατικότητα που δεν έχεις, είναι φιλεύσπλαχνο, ό,τι του ζητάς θα στο δίνει εις τους αιώνας των αιώνων! Θα γίνεις απατεώνας και θα διψάς για ξεφτίλα και θα την έχεις, θα παραληρείς στο μεγαλείο σου και θα σου κάνει ενέσεις με ψευδαισθήσεις μεγαλείου, θα θες δυστυχία και θα στη προσφέρει απλόχερα, μέχρι να εξουθενωθείς ! Κι αν φτάσεις κοντά στα θέλω σου; Ααααα! Όλα κι όλα! Εκεί γίνεσαι αδελφός με το Ον, περνάς στο πάνθεον, εύκολα πράγματα είναι αυτά; Εσύ είσαι θνητός, έχεις πάθη! Κι αν προσπαθήσεις να συμφιλιωθείς με τα πάθη σου; Το τελευταίο που είδα να αποκτά τέτοιου είδους μακρινή συγγένεια με το Ον, τον θαύμασα για το τρίτο του μάτι!

Lamento

Ξέρεις τι;
Ξεχάστηκες στο πρόβλημά σου και δε με κοιτάς πλέον στα μάτια. Η ομορφιά της απλότητας δε σου φτάνει, νομίζεις ότι την έχεις στο τσεπάκι. Θρηνείς για πρόσωπα ανύπαρκτα κι αυτά σε βλέπουν από εκεί που είναι και θρηνούν με την ανοησία σου, αρέσκεσαι να έχεις πληγές που χένουν! Ακούς ανόητε; Χάζεψες στη ψευδαίσθηση της ανεξαρτησίας σου! Δεν είσαι ανεξάρτητος, ποτέ δεν ήσουν και το χειρότερο είναι ότι το πολεμάς. Κάνε διάλειμμα με τη πάρτη σου...αυτό σου φταίει Δε κοιτάς τη ήσυχη δύναμη της θάλασσας, το μυαλό σου κόλλησε, δε μαθαίνεις! Ξόμεινες μετεξαστέος στα θρανία, πίστεψες ότι όλα είναι πόλεμος, πήρες το τουφέκι, πορώθηκες, πολώθηκες. Τα έδωσες όλα στην ιδέα σου, δε διασκορπίζεσαι πλέον. Νομίζεις ότι όλα μπορείς να τα ελέγξεις και ξεχνάς το καπετάνιο που άφησε το καράβι του, χτυπημένο απ' τους αέριδες, να το βγάλει ο καιρός εκεί που ποθεί. Τον ξέχασες το καιρό, ξέχασες πόσο πεπερασμένος είσαι, κοιτάς το μικρόκοσμό σου με μεγεθυντικό φακό, κι ο χρόνος σε ξέχασε κι αυτός. Θα πεθάνεις βλάκα τ' ακούς; Θα πεθάνεις νομίζοντας ότι θα σε σώσει η θρησκεία σου, ο θεός που πιστεύεις. Μύωπα που διυλίζεις το κώνωπα, δυστυχισμένε άνθρωπε, ερωτεύσου, ζήσε, ηρέμησε, μη τρέχεις, κανείς ποτέ δε πρόκειται να σε δικαιώσει γι αυτή σου τη κούρσα, μην έχεις ψευδαισθήσεις!!

Η μέθη της σημειολογίας

-Θέλετε να παίξουμε με τις λέξεις;
-Θα κατανοήσω κάτι;
-Όχι αλλά θα σας μείνει η ικανοποίηση του τζόγου!
-Ποτέ μου δεν υπήρξα χαρτόμουτρο...
-Μη το λέτε! Στις σωστές του δόσεις κάνει καλό!
-Γι αυτό τη τελευταία φορά που βγήκα απ' το καζίνο χαμένος γελούσα;
-Σας παρακαλώ! Μην κοροϊδεύετε!
-Ωραία μοιράστε...
-Αλκοόλ;
-Όχι θα μεθύσω απ΄το παιχνίδι
-Βλέπω μπαίνετε γρήγορα στο νόημα...

Ευτυχείς συγκυρίες

Βρήκα μια μέρα στο δρόμο κάποιον που, σαν και μένα, του άρεσε να βγάζει το πάθος του βόλτα στο δρόμο χωρίς περιλαίμιο.
Σχεδιάσαμε μαζί τη μηχανή του Ζορμπά και μετά είδαμε το δημιούργημά μας να κατρακυλάει στο κενό. Ήτανε κάτι σαν πυροτέχνημα που του βάζεις φωτιά και απολαμβάνεις τη τρελή του πορεία στους χάρτες των αστρονόμων.
Μετά τραβήξαμε αγκαλιά στο μονοπάτι του παραδείσου με την ιλαρότητα του δημιουργού που εντυπωσιάζεται από το έργο του.
Κανείς δε μας ζήτησε διαβατήριο για να μπούμε...